Yüksekten Düşme Sendromlu Kedilerde Klinik ve Nörolojik Bulguların Retrospektif Değerlendirilmesi: 174 Olgu

Turgut F., Yanmaz L. E., Okur S., SENOCAK M. G., Ersöz U., Gölgeli A., ...Daha Fazla

Fırat Üniversitesi Sağlık Bilimleri Veteriner Dergisi, cilt.40, sa.1, ss.50-55, 2026 (TRDizin)

Özet

Bu retrospektif çalışmanın amacı, Modifiye Glasgow Koma Ölçeği (MGKS) kullanılarak değerlendirilen nörolojik durumu ve yüksekten düşme sonrası getirilen kedilerde komplikasyon gelişimi için öngörücü faktörleri belirlemektir. Atatürk Üniversitesi Veteriner Fakültesi Hayvan Hastanesi'ne kabul edilen kedilerin arşivlenmiş tıbbi kayıtları incelendi. Şüpheli 420 yüksekten düşme vakasından, belgelenmiş düşme yüksekliği, eksiksiz MGKS bileşen puanları ve yeterli klinik- tanısal bilgi gerektiren 174 vaka dahil edilme kriterlerini karşılamıştır. Demografik değişkenler (yaş, cinsiyet, kısırlaştırma durumu, ırk kategorisi, vücut ağırlığı), çevresel değişkenler (düştüğü zemin) ve düşme yüksekliği (kat sayısı) bilgileri kaydedildi. Kabul edilen MGKS skoru ile bağımsız değişkenler arasındaki ilişkilerin değerlendirilmesinde çok değişkenli doğrusal regresyon analizi, ≥1 komplikasyonun varlığına ilişkin risk faktörlerinin belirlenmesinde ise çok değişkenli lojistik regresyon analizi yapıldı. Medyan düşme yüksekliği 4 kat (aralık 1–8) ve medyan MGKS skoru 18'di (aralık 3–18); kedilerin %85.1'inde hafif nörolojik bozukluk vardı. Komplikasyonlar kedilerin %87.4'ünde kaydedildi ve en sık görülenler arka bacak kırıkları (%37.9), solunum anormallikleri (%29.3) ve kafa travması (%27.6) idi. MGKS skoruyla hiçbir demografik veya çevresel değişken anlamlı bir ilişki göstermedi ve düşme yüksekliği yalnızca daha düşük MGKS'ye doğru anlamlı olmayan bir eğilim gösterdi (β = –0.29, p=0.10). Buna karşılık, düşme yüksekliği komplikasyon gelişimi için tek bağımsız öngörücüydü (OR= 1.62, %95 CI 1.14–2.31, p=0.008). Sonuç olarak, düşme yüksekliği nörolojik bozukluklardan ziyade genel yaralanma yükünü öngörmekte olup, görünürdeki nörolojik stabiliteye bakılmaksızın kapsamlı travma değerlendirmesinin yapılması gerektiğini destekler.
This retrospective study aimed to identify predictors of neurological status, assessed using the Modified Glasgow Coma Scale (MGCS), and predictors of complication development in cats presented after falls from height. Archived medical records of cats admitted to the Atatürk University Faculty of Veterinary Medicine Animal Hospital were reviewed. Of 420 suspected high-rise fall presentations, 174 cases met inclusion criteria requiring documented fall height, complete admission MGCS component scores, and sufficient clinical and diagnostic information. Demographic variables (age, sex, neuter status, breed category, body weight), environmental variables (landing surface), and fall height (floors) were retrieved. Multivariable linear regression analysis was used to evaluate independent associations with admission MGCS score, and multivariable logistic regression analysis was used to determine risk factors for the presence of ≥1 complication. The median fall height was 4 floors (range 1–8), and the median MGCS score was 18 (range 3–18); 85.1% of cats had moderate neurological impairment. Complications were recorded in 87.4% of cats and most commonly seen complications were hindlimb fractures (37.9%), respiratory abnormalities (29.3%), and head trauma (27.6%). No demographic or environmental variables were significantly associated with MGCS score, and fall height showed only a non-significant trend toward lower MGCS (β = –0.29, p=0.10). In contrast, fall height was the sole independent predictor of complication development (OR= 1.62, 95% CI 1.14–2.31, p=0.008). In conclusion, the fall height primarily predicts overall injury burden rather than neurological impairment, supporting comprehensive trauma evaluation regardless of apparent neurological stability.