Akademik Veri Yönetim Sistemi
I. Uluslararası Van Sosyal Bilimler Sempozyumu, Van, Türkiye, 03 Ekim 2025, ss.106-107, (Özet Bildiri)
Bu bildiri, Thomas HillGreen’in ahlaki mükemmeliyetçilik anlayışını, ahlaki faillik
kavramıyla kurduğu güçlü ilişki üzerinden çağdaş metaetik bağlamda ele almayı
amaçlamaktadır. Green’e göre ahlaki değerler, haz temelli ya da faydacı yaklaşımlardan değil,
insanın rasyonel doğasına ve öz-farkındalığına içkin bir potansiyelin gerçekleştirilmesinden
doğar; ancak bu potansiyel yalnızca bireysel gelişime değil, toplumsal kurumlar ve müşterek
yaşam pratikleri içinde şekillenen bir sürece de dayanır. Green, bu yönüyle ahlaki
mükemmeliyeti insan doğasının amaçlı (teleolojik) yapısı üzerinden temellendirir ve bu ereği
gerçekleştirme sorumluluğunu taşıyan bireyi –ahlaki faili– etik düşüncesinin merkezine
yerleştirir.
Green’in fail anlayışı, yalnızca özgür iradeye sahip bir varlığı değil; aynı zamanda bu
özgürlüğü rasyonel, toplumsal ve etik yönelimle kullanabilen bir özneyi tanımlar. Ahlaki fail,
yalnızca kendi iyiliğini düşünen değil, başkalarının iyiliğini de önceleyen, ortak iyiye katkı
sunabilen bir varlıktır. Bu bakışla mükemmeliyetçilik, ulaşılması gereken sabit bir hedef değil;
insanın akli ve ahlaki kapasitelerini toplum içinde sürekli geliştirdiği bir süreçtir.
Bu yaklaşımlar, David O. Brink’in Perfection is mand the Common Good adlı
çalışmasında sistematik biçimde yorumlanır. Bildiri, Green’in düşüncesini bu çerçevede
yeniden değerlendirerek, özellikle ProlegomenatoEthics ile Brink’in eseri arasındaki kuramsal
bağları inceleyecektir. Ahlaki failliğin rasyonel temeli, yükümlülüklerin dayanakları ve iyi
yaşamın ereksel doğası bu çerçevede ele alınacak; Green’in etik kuramının çağdaş metaetikte
nasıl konumlandığı tartışılacaktır.
This paper aims to examine Thomas Hill Green’s conception of moral perfectionism
through its close connection with the notion of moral agency, with in thef ramework of
contemporary metaethics. According to Green, moral values do not arise from hed onistic
orutilitar ianap proaches, but rather from the realization of a potentialin herent in human
rationality and self-consciousness. However, thispotential is not confined to individual
development; it is shaped with in the context of social institu tionsand practices of shared life.
Inthisrespect, Greengrounds moral perfection in thepurposive (teleological) structure of human
nature and places the individual who bears there sponsibility of actualizing this end — the moral
agent — at thecenter of his ethicalthought.
Green’sunderstanding of agency defines not merely a being with freewill, but a subject
capable of exercising that freedom through rational, social, and ethical orientation. The moral
agent is not one who merely pursues the irown good, but some one who prioritizes the good of
others as welland contribut esto the common good. From this point of view, perfectionism is not
a fixed ideal to be achieved onc eandforall, but an ongoing process in which human rationaland
moral capacities are cultivated within the fabric of society.
These ideas are systematically interpreted in David O. Brink’s work Perfection is mand
the Common Good. This paperre considers Green’sthoug htthrough Brink’sframework, focusing
in particular on thetheoreticalconnectionbetweenProlegomenatoEthicsandBrink’sanalysis. The
rational foundation of moral agency, the grounding of moral obligations, and the teleological
nature of the good life will be explored within this context, in order to assess Green’spositio
nand contribution contemporary meta ethical debates.